مویه های لکی
پا ت نائر رئکاو" نومئ عه لی ت بئرد
چوئی ئورئ ؤئهار جئ هونگرديت کئرد
با واژه های روشن بر لب
پا در رکاب داری
جهان چقدر کوچک است
زیر گامهای تو !
خه مه کئ رانه مه ری بئ رامه
هه ر جائث مه چئم ره فيقئ رامه
اندوه
برادر من
رفیق راه من است!
خه م چاشت ئو خه م شئوم ئوخه م تووشئ رامه
خه م کارئم سئراث شئو مه نزئل گامه
سفره ام
از اندوه سرشار است
و جیبم نیز.
اندوه نان من است
آب من است
و مهمانسرای شبانۀ من !
ئه ر فئ له ک موئثا که سئ خوو مئ ردئن
ده س کووتا مه کئ رد ژئ سئ ته م کئ ردئن
تقدیر اگر برادرش می مرد
دیگر
هیچ پرنده ای بی جفت نمی شد !
.
.
په صا مارئم بئ رد ؤه ساا دئره ختث
دئره ختئ به ختئ م چئث ؤه جاا سه ختث
در ظهری گرم
به تکدرخت سلام کردم
و در سایه اش نشستم .
درخت
راه افتاد و رفت .
ـ چه تلخ است
سرنوشت من !
سئیام چِوی ذئِ خال ، قه َطرانئ م چِوی نیل
بارئ هئ جرونئ م نئ مه کيشث فيل
در سینه ام
جنگل بلوط سوزانده اند
و در چشمانم
نیل
طغیان کرده است .
این اندوه که بر دوش من است
بار یک قافله است
قافلۀ نمک !
آو"ثار هئ آو" ثار آو"ه که ت ؤثله
نه ده نگئ آو"ثار نه زئ رئ نگئ بثله
در چم چقل
آوازی نمی شنوم
و بیل
بی نفس زنگ زده است .
جویبار چه بیراهه می رود
امسال
.
ئێ وئبه ده ر موردئ زوان مه ردمه ل جنوب خه ربئ ئێرو پهله ای قدیم گئ ێمروژ وه ب ێنونه موشئن پهله ای( له ک ،فئ ێلی،کرماشانی ،ایلامی ) کاره مئ هئ