این درخواست توسط دوست عزیزوبلاگ نویس ولی الله نورمحمدی داده شده است برای دیدن متن کامل درخواست می توانید به ادرس زیر مراجعه کنید
در وب http://selselaa.blogfa.com/ بقیه مطالب و تصاور موجود هستند
قلعه مظفری
قلب تپنده ی شمال لرستان در دهه های پیشین
برخی از خاورشناسان سرزمین کهن الیشتر را همان نیسایه باستانی دانسته اند که در کتیبه داریوش از ان یاد شده است.
آثاري چون سفالهاي منقوش و اشياء برنزي كه در دشت الشتر كشف
شدهاند، نشانة آبادانى اين سرزمين در دورههاي كهن است (استاين، 291
؛ گدار، 25، 26؛ واندنبرگ، 95و277).
- حمدالله مستوفى به وجود آتشكده ی اروخش (يا اردخش، اردحش، اروحش) كه قبلاً در آنجا وجود داشته، اشاره كرده است (ص 107){ احتمالا در گریران امروزی باشد}
- اصطخري به موقعيت مكانى الشتر اشاره كردهاست و ان را از شهرهاي جبال دانسته كه در 10 فرسخى نهاوند و 12 فرسخى شاپورخواست بوده است (ص 197). ابن حوقل الشتر را در ميان راه ري بهشاپورخواست نوشته است (2/358) ؛ راوندي، 229) .
در حدود سدة 6 ق، الشتر از تختگاههاي برسقيان بوده است (ظهيرالدين)
- درنخست همان سده در الشتر، گروهى از اميران برسقِ الشتری بر ضد مسعود بن ملكشاه سلجوقى هم عهد شدند سلطان پس از آگاهى به الشتر رفت و اميران از كردة خويش پشيمان شدند.
و سلطان نيز از گناه آنان درگذشت (همانجا)، اما طغرل پس از شكست از برادرش مسعود هنگام فرار به سوي خوزستان، وزير خويش خواجه قوام را به دار اویخت (ظهیرالدین 55)
در دورة صفويه حكومت الشتر به اميران كرد سپرده شد. (اسكندربيك، 141).
توسط مهريخان اميرالعشاير ( مهرعلى خان حسنوند) دژاستواری ساخته شد که بعد ها قلعه مظفری نام گرفت( فرهنگ جغرافيايى ايران، 6/21)
. مدتى مهرعلى خان در اين قلعه حكمرانى كرد و موجبات ناامنى در شمال لرستان را فراهم آورد
(حکومت مهرعلی خان تا سامن در استان همدان ادامه داشت و ناامنی گفته شده حقیقت ندارد)، ولى سرانجام توسط حاكم نظامى لرستان (و به دستور رضاخان در توطئه ای به همراه 12 سرکرده ی دیگر لرستانی(لر و لک)) دستگير و اعدام شد (استارك، 21، 22).
اين آبادي مدتى به نام قلعة مظفري و مركز دهستان الشتر شناخته مىشد ( فرهنگجغرافیایی ایران و همانجا؛ اسامى...، 276، 278؛ گزارش...، 10). همچنين آغاز سدة حاضر به اين نواحى «سلسله» نيز گفته مىشده است و ييلاقبرخى ايلات و طوايف لک زبان مانند حسنوند و يوسفوند و كولىوند بوده است(ومی باشد) كه بيشتر آنها در 1312ش تختهقاپو! شدند (كريمى، 160؛ رزم آرا، 96 ، 97،107و112)
ئێ وئبه ده ر موردئ زوان مه ردمه ل جنوب خه ربئ ئێرو پهله ای قدیم گئ ێمروژ وه ب ێنونه موشئن پهله ای( له ک ،فئ ێلی،کرماشانی ،ایلامی ) کاره مئ هئ